Sen avutulmuş bir hüznün

 belki de son demisin

demin ağlamaya hazırlanırken

şimdi tebessüm eden yüzümsün

Sefil bir yalnızlığa büründüm

yalnızlığımı, yalnız ben biliyorum

fark edilmiyorum bu kalabalık şehirde

silik bir yüz, uzaktan tanıdık bir simayım sadece,

Yorgun sokakların alıngan kaldırımlarında

çizgilere basmadan yürüyorum,

kaldırımlar bile kaldırmıyor artık bu fikri

Düşüncelerimi evlatlık vermek istiyorum

Bir başımayım bak yine!

kendimle hesaplaşıyorum  

 hiç ses etmeden, kimseye belli etmeden 

usulca akıp gidiyorum bak yine kendimden …

Şiir : Misalih

(Salih Yıldırım 23.04.2010)