Sen avutulmuş bir hüznün

 belki de son demisin

demin aglamaya hazırlanırken

şimdi tebessüm eden yüzümsün,

Sefil bir yalnızlıga büründüm

yalnızlıgımı, yalnız ben bılıyorum

fark edilmiyorum bu kalabalık şehirde

silik bir yüz, uzaktan tanıdık bır simayım sadece,

Yorgun sokakların alıngan kaldırımlarında

çizgilere basmadan yürüyorum,

kaldırımlar bıle kaldırmıyor artık bu fikri

Düsüncelerımi evlatlık vermek istiyorum,

Bir başımayım bak yine!

kendimle hesaplaşıyorum  

 hiç ses etmeden, kimseye belli etmeden 

usulca akıp gidiyorum bak yine  kendimden …

Şiir : Misalih

(Salih Yıldırım) 23.04.2010