Sen avutulmuş bir hüznün,
Belki de son demisin.
Demin ağlamaya hazırlanırken,
şimdi tebessüm eden yüzümsün.
Sefil bir yalnızlığa büründüm,
yalnızlığımı, yalnız ben biliyorum.
Fark edilmiyorum bu kalabalık şehirde,
silik bir yüz, uzaktan tanıdık bir simayım sadece.
Yorgun sokakların alıngan kaldırımlarında
çizgilere basmadan yürüyorum,
kaldırımlar bile kaldırmıyor artık bu fikri.
Düşüncelerimi evlatlık vermek istiyorum,
bir başımayım bak yine!
Kendimle hesaplaşıyorum
hiç ses etmeden, kimseye belli etmeden.
Usulca akıp gidiyorum, bak yine kendimden…
Şiir : Salih Yıldırım
23.10.2010
Bir Cevap Yazın