Sefil Bir YalnızlıkSen avutulmuş bir hüznün belki de son demisindemin ağlamaya hazırlanırkenşimdi tebessüm eden yüzümsünSefil bir yalnızlığa büründümyalnızlığımı, yalnız ben biliyorumfark edilmiyorum bu kalabalık şehirdesilik bir yüz, uzaktan tanıdık bir simayım sadece,Yorgun sokakların alıngan kaldırımlarındaçizgilere basmadan yürüyorum,kaldırımlar bile kaldırmıyor artık bu fikriDüşüncelerimi evlatlık vermek istiyorumBir başımayım bak yine,kendimle hesaplaşıyorum hiç ses etmeden, kimseye belli etmeden … Salih Yıldırım okumayı sürdür